Litclub.ge

აღსარება (პოეტური მიგნებების გარეშე)
მარტივად, 
ისე, 
რომ სიკვდილზე კიდიხარ, 
ცხოვრებას (დოგმაა) ტონი აქვს უხეში, 
ყველა კონცეფცია და ყველა იდეა, 
ყველა თეორია მცდარია - ფუ, ეშმაკს, 
აქ ხვდები პარადოქსს - 
ჩანს წინ წაიწევა 
საქმე და სიტყვები სიტყვებში გაგრევენ, 
უფალი ყოველთვის უფრო მეტს იძლევა, 
ვიდრე სთხოვ, 
რწმენისგან დარჩენილ ნანგრევებს 
თუ არ მოუფრთხილდი, 
ერთხელაც მოხდება -
დადგება განგება შემთხვევის დონეზე, 
პირველი რჩევაა - მკვდარი ნუ მოკვდები, 
მეორე - კაცი რომ მეტია ცხოველზე. 
იცინი
(სიმწრისგან),
რომ სერიოზული, 
არის განლაგება ქაოსში საგნების - 
პოეტი გქვია და ცოლი გყავს ორსულად - 
რა შუაშია და - ძნელია გაგნება 
გზის, 
როცა სივრცესაც სჩვევია დუმილი, 
მართალი ყოველთვის თავს ჩათვლის ცოდვილად, 
ეპოქა წყდება და გაბმული ყმუილის 
აზრია უაზრო, 
ფუ, შენი, 
მოდი, რა -
აქციე ზურგი ამ ხმას - გულისარევის, 
გეგმა ვინც დაიდო წინ - იმოგზაუროს 
თვითონ და მოეშვი წეს-წყობის არევას, 
წესი რა წესია - თუ აურზაური, 
აღრევა, 
დებოში არ გამოიწვია, 
ფეხები რად გინდა - თუ ძლივს არ მიათრევ, 
ასეა, 
შენამდეც მრავალმა იწვნია, 
რომ ყველას თავისი ჰქონია სიმართლე. 
რადგანაც გრძელია გზა, 
გარდაუვალი, 
აქამდე ყოფილთა, 
არდაბადებულთა, 
და შეწყალებაზე ნათქვამი უარი - 
დროა, 
რომ უარყო, 
სანამ ჩაგეხუთა 
ჰაერი, 
ცხოვრება ნამდვილი ომია, 
შედეგი არასდროს ემთხვევა მოლოდინს, 
ვერც შენ გადარჩები, 
თუ არ გითხოვია 
უფლისთვის - ინებოს, 
გახვიდე ბოლომდე. 
რადგანაც ყელში გაქვს გაჩრილი ცოდვები, 
ჰგავხარ უსურვილო, 
უსულო თვითმკვლელებს, 
სანამ შენს მყიფე ძვლებს მიწიდან მოკრებენ, 
ილოცე - 
მიშველე, 
უფალო, 
მიშველე... 
დღეს ყველა სწავლული შტერია, 
პედანტი, 
ყველა გულმხურვალე - საზიზღარად მლიქვნელი, 
ამ თემის გარშემო გამართულ დებატებს - 
გამოთქმულ სირეგვნეს, 
გამოთქმულ სიქველეს 
ვინ რა თავში იხლის, 
დროს - 
წარსულს 
რა შეცვლის... 
ის მხოლოდ უდროოდ წასულებს ენდობა, 
ვფიქრობ, 
ყველა კითხვას პასუხი გაეცა, 
დღეს თუ ხარ ცოცხალი - დღეს ითხოვ შენდობას. 
მიყვები არაეულ-დარეულ დინებებს 
(აქ უკვე საშინლად გეშლება ნერვები), 
ოცი საუკუნის წინ 
ღმერთმა ინება 
და შენთვის ჯვარს ეცვა და დღემდე ევნება.