ღვთის ჩიტები ირაკლი კალანდაძე
პროზა
26,10,2014
1/0

ორი კვირა სრულ სიბნელეში იჯდა. იჯდა კი არა, იწვა. წამოჯდომა შეუძლებელი იყო: ჭერიდან იატაკამდე ოთხმოცი სანტიმეტრი თუ იქნებოდა. ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ქარიშხალში მოხვედრილი პატარა იალქნიანი გემის ტრიუმში იყო ჩაჭედილი.
ორკვირიანი გაუთავებელი რწევისა და კედლებზე აქეთ-იქეთ ხეთქების შემდეგ, როგორც იქნა, რკინის ანჯამებმა გაიღრჭიალეს.
სინათლის შემოჭრილმა სხივმა ალესილ დანასავით ჩამოთალა წყვდიადი.
- გამოდი, - გაისმა ბოხი ხმა.
ლტოლვილი სინათლეს გადაჩვეული, მოჭუტული თვალებით შეაჩერდა მამაკაცის სილუეტს. დაეჭვებით იკითხა:
- უკვე თურქეთში ვართ? ასე მალე მოვედით?
-არა, ერთი საზღვარი კიდევ დაგვრჩა გადასაკვეთი. ტვირთის დოკუმენტების გამო რაღაც შეფერხებაა. ერთი კვირა ამ ქალაქში მოგვიწევს გაჩერება. გადმოდი, გაიარ-გამოიარე. თან უკეთესი იქნება, თუ შენნაირი უსაბუთო ტვირთი მანქანაში არ დახვდებათ, როცა შესამოწმებლად მოვლენ.
ოციოდე წლის ყმაწვილი ტრაილერის ძარის ქვეშ მოწყობილი ვიწრო სამალავიდან გამოძვრა. სუფთა ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და ინტერესით მიმოიხედა.
ეს ქალაქი არაფრით არ ჰგავდა მის საოცნებო სტამბოლს: ირგვლივ მორუხოფასადიანი, კედლებდაბზარული, ორ-სამსართულიანი შენობები დახვავებულიყო. შენობების პირველ სართულზე საწყობები და კუსტარული საამქროები მოჩანდა. ქუჩის გასწვრივ ნაირგვარი სატვირთო მანქანები იყო გამწკრივებული. ოღროჩოღრო გზაზე ცერის სიმსხოდ იდო მტვრის ფენა. ჰაერში ცხელი ბუღი ტრიალებდა და ისეთივე მტვრის სუნი იდგა, როგორიც მის მშობლურ უდაბნოსპირა სოფელში იცოდა ხოლმე ზაფხულის გაუთავებელი ხვატისას.
მეჰრები მძღოლს ერთი კვირის შემდეგ იმავე ადგილას შეხვედრაზე შეუთანხმდა და გამოემშვიდობა.
მას შემდეგ, რაც მშობლიური სამი ოაზისის ქვეყანა დატოვა, რამდენიმე სახელმწიფოს საზღვარი არალეგალურად გადაკვეთა და ახლა ჯიბეში სამი ცალი ხუთდოლარიანიღა ედო. ახალი სამყაროს პირველაღმომჩენის აღტაცებით სავსე მეჰრებიუცხო ქალაქის ქუჩებს შეერია.
უმისამართოდ დაეხეტებოდა, ხარბად აკვირდებოდა ყველაფერს: ადამიანებს, შენობებს, ხეებსაც კი. თავს ისე გრძნობდა, თითქოს ძველისძველი ოცნება აისრულა და ჰორიზონტს გადააბიჯა.
ბავშვობაში სოფლის განაპირას საქსაულის ხის გამომშრალ, დაკორძილ ტანზე ზურგით მიყრდნობილი ხშირად უცქეროდა, როგორ ჩაგორდებოდა ხოლმე მზის უზარმაზარი სისხლისფერი ბურთი ჰორიზონტს მიღმა, უდაბნოს სიყვითლეში. ასეთ დროს უნდოდა, ჰორიზონტისთვის გადაებიჯებინა - იმ ჰორიზონტისთვის, რომლის იქით სხვა, უფრო ნამდვილი ცხოვრება იწყებოდა.
ყოველი მზის ჩასვლა სევდით ავსებდა მეჰრებს - ისეთივე უსასრულო სევდით, როგორი უსასრულო უდაბნოც ჰყოფდა სამი ოაზისის ქვეყანას სხვა ქვეყნებისა და ხალხით გაძეძგილი დიდი ქალაქებისაგან, რომლებიც მუდმივად ზრიალებდნენ და უამრავი ადამიანის ცხოვრების მდინარებასიტევდნენ. ისინი თავიანთი სიდიდით იზიდავდნენ და ჰპირდებოდნენ, რომ ყოველი მომდევნო დღე განსაკუთრებული და მოულოდნელობით სავსე იქნებოდა და არა ისეთი მოსაწყენად ერთნაირი, როგორიც სოფლის ძაღლების წკავწკავით, თეთრი ქვის მინარეთიდან უდაბნოს მოფენილი მუეძინის მელოდიური ლოცვითდა უდაბნოს ქვიშით სავსე დღეები იყო.
მეჰრებს აღარ ახსოვდა, სტამბოლში წასვლა როდის გადაწყვიტა. ალბათ მაშინ, ბავშვობისას უდაბოში მზის ჩასვლას რომ უცქეროდა და ჰორიზონტის გადაბიჯებაზე ოცნებობდა. არც ის ახსოვდა, რატომ აიკვიატა მაინცდამაინც სტამბოლი - უფრო იმიტომ, რომ, მისი წარმოდგენით, იქ ყველაფერი იყო, რაც სჭირდებოდა: უზარმაზარი ქალაქი ფერდობებზე შეკიდებული, დაკლაკნილი ქუჩებით; გრანდიოზული მეჩეთებიცადატყორცნილი მინარეთებით; ქალები, რომლებიც ნახევრად შიშვლები დადიოდნენ და უცხო მამაკაცის თვალს ხიჯაბით არ უმალავდნენ სახესა და თმებს; ცისფერი სრუტე და გემები, რომლებიც კიდევ უფრო უცნობ სამყაროებში მიმოდიოდნენ; ზღვა, რომელიც ძალიან ჰგავდა უდაბნოს თავისი უსასრულობით - უდაბნოსავით გულისხმობდა ჰორიზონტის გადაბიჯების შესაძლებლობას.
თავიდან ეს ბუნდოვანი ოცნება იყო. თუმცა მეჰრებმა იმდენი იფიქრა, რომ ნელ-ნელა სტამბოლი ხელშესახები გახდა - იმდენად ხელშესახები, რომ ერთ დღესაც გადაწყვიტა, შინ წასულიყო: სტამბოლში, ჯერ არ ნანახ სამშობლოში.
ახლა უკვე თითქმის მიზანთანაა: ერთი ქვეყნის საზღვარიც უნდა გადალახოს და სტამბოლი ხელისგაწვდენაზეღა იქნება. მერე ალაჰია მოწყალე.
გადაწყვიტა, გაუთვალისწინებელი შეყოვნების ერთი კვირა ქალაქზე დაკვირვებისთვის გამოეყენებინა. დიდი ქალაქების შესახებ მხოლოდ წიგნებისა და ალ-ჯაზირას წყალობით იცოდა.
სამი ოაზისის ქვეყანაში ქალაქები არ იყო - მხოლოდ რამდენიმე სოფელი და ერთიც მოზრდილი დაბა ყველაზე დიდ ოაზისში. ამ ქვეყნის შესახებ იშვიათად თუ ვინმეს სმენია. ათასობით კილომეტრზე გადაჭიმულ უდაბნოში ჩაკარგული ოაზისები რამდენიმე საუკუნის განმავლობაშიქარავნებისათვის წყლის მარაგის შევსების ერთადერთი საშუალება იყო. სწორედ ამის გამო მეზობლად მყოფი სახელმწიფოები შეთანხმდნენ, რომ სამი ოაზისი დამოუკიდებელი ქვეყანა ყოფილიყო და არცერთს მისიდაპყრობა არ ეცადა. წყლის რესურსები ყველა მეზობელს სჭირდებოდა, მათი დაცვა კი უფრო ძვირი დაჯდებოდა, ვიდრე დამოუკიდებელი არსებობისათვის ხელის შეწყობა. ასე წარმოიშვა ნეიტრალური სამი ოაზისის ქვეყანა - ერთგვარი უდაბნოს შვეიცარია, მსოფლიოს ერთადერთი ქვეყანა რომელშიც ქალაქები არ იყო.
უცხო ქალაქში მთელი დღის ხეტიალის შემდეგ მეჰრები ბორცვის თავზე აგებულ შუა საუკუნეების ციხესიმაგრეს გადააწყდა. ბორცვის თავიდანხელისგულივით ჩანდა ქალაქი, დაკლაკნილი მდინარე კლდოვანი ნაპირებით, კლდეზე გადმოკიდებული წითელკრამიტიანი სახლები და სახურავებს შორის ამოჩრილი ეკლესიის გუმბათები. მაღლა, ციხის გალავანთან სასიამოვნოდ უბერავდა გრილი ნიავი და დროდადრო ეკლესიის ზარების ხმა მოჰქონდა. მეჰრებმა გადაწყვიტა ერთი კვირით ამ ადგილას დაბანაკებულიყო.
ციხის ძირთან საცალფეხო ქვაფენილი იწყებოდა, რომელიც ბორცვს მაღლა-მაღლა,წიწვიან ხეებს შორისმიუყვებოდა. ბილიკის ქვემოთ, ოციოდე მეტრის მოშორებით, ვერანდებიანი და ციცქნა ეზოებიანი სახლები ტერასებად შეფენილიყო. ეტყობოდა, ეს ბილიკი უსაქმოდ მოყიალეებისა თუ განმარტოების მოსურნე შეყვარებული წყვილების საყვარელი სასეირნო ადგილი იყო. საღამოობით პიკნიკისთვის გამოსული მოქალაქეებიც მრავლად ირეოდნენ, ლუდის ბოთლებითა და ბუტერბროდებიანი ქაღალდის პარკებით. მეჰრები ცდილობდა, მათგან თავი შორს დაეჭირა, თუმცა ყველას ცნობისმოყვარედ აკვირდებოდა - როგორ ლაპარაკობდნენ, როგორ ეხუმრებოდნენ ერთმანეთს და როგორ იცინოდნენ. თითქოს ეუცხოვებოდა, თითქოს სხვანაირები იყვნენ, მისნაცნობებსარ ჰგავდნენ, მაგრამ მაინც ორი ფეხი და ორი ხელი ჰქონდათ, ჩვეულებრივი ადამიანები იყვნენ. ვერ ხვდებოდა, როგორ შეიძლებოდა, რომ ასეთ ჩვეულებრივ ადამიანებს ალაჰის შვილებად არ ჩაეთვალათ თავი.
ციხის გადაღმა წითელი აგურის მეჩეთი შენიშნა. გაეხარდა, თითქოს უფრო ახლობელი გახდა ეს ქალაქი.
ყველაზე მეტად მაინც ვერანდებიანი სახლების თვალთვალი მოსწონდა. საათობით უყურებდა, ფერდობზე შეფენილი, წითელკრამიტიანი სახლების ეზოებში როგორ მიმოდიოდნენ ადამიანები, რომლებიცხმამაღლა და ხელების ქნევით ლაპარაკობდნენ. ხანდახან ეზოებში ჭამდნენ ან ჩხუბობდნენ. მეჰრებს ეხამუშებოდა, რომ მისი ქვეყნიდანასე შორს, ასეთ უცხო ადგილას ადამიანები ძალიან ჰგავდნენ მის თანასოფლელებს, თუმცა კი უჩვეულოდ ეცვათ. მხოლოდ ქალები, ახალგაზრდა ქალები იყვნენ განსხვავებულები. მათი მოშიშვლებული კანის შორიდან დანახვისასაც კი ძარღვებშითრთოლა უვლიდა. ეჩვენებოდა, რომ ქალების კანსოდნავ შესამჩნევი მათრობელა სუნი ასდიოდა, რომელიც რაღაც ბუნდოვანი დაპირებით ავსებდა მეჰრების სხეულს.
ღამ-ღამობით, სანამ უკანასკნელი შეყვარებული წყვილიც არ იჯერებდაგულს ხვევნით და სასეირნო ბილიკს არ დატოვებდა, მეჰრებს ისე ეჭირა თავი, თითქოს უცხოელი ტურისტი იყო და ასე გვიანობამდე მხოლოდ იმიტომ შემორჩა მაღლობს, რომ ეგზოტიკური ხედებით დამტკბარიყო. როცა ყველანი სახლებში გაიკრიფებოდნენ, მერეღა მოეწყობოდა ხოლმე რომელიმე ძელსკამზე დასაძინებლად.
ფული მალევე გაუთავდა. ეგონა, რომ თხუთმეტი დოლარი კარგა ხანს ეყოფოდა, მაგრამ როცა კაფეში ჩაი შეუკვეთა, დანაზოგიდან თითქმის აღარაფერი დარჩა.
გაუმართლა და შემთხვევით პურის საცხობს წააწყდა. სარდაფიდან ახლად გამომცხვარი ლავაშის სუნი ამოდიოდა. მომდევნო სამი დღე გახურებული თიხის მოზრდილი ცილინდრის კედლებზე მიტყეპებული და ასე გამომცხვარი თხელი, სურნელოვანი პურით იკვებებოდა. პურს თიხის და კვამლის გემო დაჰკრავდა და მეჰრებს ისეთი გემრიელი ეჩვენებოდა, როგორიც არასოდეს არაფერი ეჭამა. ერთი სული ჰქონდა, მთელი პური გადაესანსლა, მაგრამ იცოდა: ასე სტამბოლამდე ვერ ჩააღწევდა, ენერგიის გამოზოგვა იყო საჭირო. პურს ზუსტად ნახევარს ჭამდა, მეორე ნახევარს კიინახავდა, რომ საღამოს დანაყრებულიყო. თუმცა დროდადრო ვერ ითმენდა და გადანახულ პურს კიდეებს აციცქნიდა. საღამომდე ნახევარი პურისგან მეოთხედიღა რჩებოდა. როცა ძილის წინ ძელსკამზე მოკალათებულს მთელი დღის მოთმინებისათვის დამსახურებული ნეტარება უნდა მიეღო, როგორც წესი, ეს ნეტარება ხანმოკლე, გადანახული პურის ნაჭერი კი სევდისმომგვრელად პატარა აღმოჩნდებოდა ხოლმე. ჭამის მერეისეთი შეგრძნება ეუფლებოდა, თითქოს მუცელში უამრავი მშიერი ტერმიტი ჰყავდა ჩასახლებული და როგორც კი ლუკმა კუჭს მიაღწევდა, ეძგერებოდნენ და წამში სანსლავდნენ. როცა შესაჭმელი აღარაფერი რჩებოდათ, ტერმიტები კუჭის კედლებს მიადგებოდნენ და ღრღნიდნენ ხოლმე. ფიზიკური დისკომფორტის ატანა კიდევ შეიძლებოდა, მაგრამ მეჰრები ხვდებოდა, რომ რაც უფრო ემატებოდა შიმშილის შეგრძნება, მით უფრო იზრდებოდა სასოწარკვეთაც. შეაშინა იმის აღმოჩენამ, რომ გამოსავალი არ არსებობდა. არსებობდა მხოლოდ თვითონ, რომელსაც შიმშილი დაუდიოდა სხეულში - უკვე კუნთები უკანკალებდა და თვალები ებინდებოდა. ხვდებოდა, რომ რამეს თუ არ იღონებდა, ან სასწაული არ მოხდებოდა, შუა გზაზე დაეცემოდა და ვერასოდეს მიაღწევდა სტამბოლს, ვერასოდეს იცხოვრებდა იმ ცხოვრებით, რომელიც მას ელოდა და ეკუთვნოდა. არ არსებობდა გამოსავალი შიმშილისაგან, გარდა სასწაულისა. და არსებობდნენ სხვები, რომლებსაც არ შიოდათ, რომლებიც სეირნობდნენ. მათ ენერგიით სავსე, მაძღარი სხეულები ჰქონდათ და ვერაფრით მიხვდებოდნენ, რომ ნაღვლიანთვალებიან ბიჭს, რომელიც უკვე მერამდენე საათი იყო, გაუნძრევლად იჯდა ძელსკამზე და სივრცეს გაჰყურებდა, შიმშილი და სასოწარკვეთა დაუდიოდა ტანში. ასეთ დროს მეჰრებს სხვები სძულდა. სძულდა იმიტომ, რომ შიმშილს უთანასწორობის უხილავი კედელი აღემართა მათ შორის და ყოველგვარ ურთიერთგაგებასგამორიცხავდა. ისინი ვერასოდეს მიხვდებოდნენ, რას გრძნობდა მეჰრები. მეჰრებსაც დაავიწყდა, როგორი ადამიანი იყო მაშინ, როდესაც გაბმული შიმშილი არ ემუქრებოდა მის არსებობას და მის ოცნებებს, რომლებისთვისაც შორი და სახიფათო მოგზაურობა წამოიწყო.
***
მამა პეტრე მხიარული კაცი იყო. მღვდელი რომ არ ყოფილიყო, იქნებ ვინმეს ჭკუამხიარულიც დაეძახა. აბა, რა შეიძლება გეწოდებინა კაცისათვის, რომელიც ყველგან მხარზე შემოსკუპებული, უზარმაზარი მწვანე თუთიყუშით დადიოდა. მამა პეტრეს დიდად არ ანაღვლებდა გარშემომყოფთა მქირდავი მზერა და როგორც წესი, ყოველთვის შესანიშნავ გუნებაზე იყო. და როცა შესანიშნავ გუნებაზე იყო, ფსალმუნებს ღიღინებდა.
წრფელია ჩემი გული, ღმერთო, წრფელია ჩემი გული. გიმღერებ და გიგალობებ, გამოიღვიძე, დიდებავ ჩემო, გამოაღვიძე ჩანგი და ქნარი; გამოვაღვიძებ ცისკარს. განგადიდებ ხალხებში, უფალო, გიგალობებ ერებში.რადგან დიდია ზეცამდე შენი წყალობა და ღრუბლებამდე - შენი ჭეშმარიტება. ამაღლდი ცათა ზემოთ, ღმერთო; მთელს დედამიწაზეა შენი დიდება.
ამიიინ!
და თუთიყუშიც სასაცილო, თუთიყუშისებური ტემბრით უბამდა მხარს:
- ამიიინ!
თუთიყუშს ჩიკო ერქვა და განსაკუთრებით ნიჭიერი იყო. გარდა შეძახილისა „ამიიინ!“, თავიდან ბოლომდე იცოდა „მამაო ჩვენო“, წირვის ლოცვების ნაწილი და იმ ფსალმუნების უმეტესობა, რომლებსაც მამა პეტერე მოცლილობისას ღიღინებდა.
მწვანე თუთიყუში მამა პეტრეს ეკლესიის მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენდა სასწაულთმოქმედი, მირონმდინარე ხატების შემდეგ. ჩიკო ეკლესიის მრევლის უკლებლივ ყველა წევრს ძალიან უყვარდა. დილის წირვის დასრულების მერე ასი კაცი მაინც უსვამდა თავზე ხელს და ეუბნებოდა:
- თქვი, ჩიკო: ამინ!
მამა პეტრეს პატარა, მწვანე სამრეკლოიანი ეკლესია, ქალაქის ძველი ნაწილის განაპირას, მზით დამწვარ ფერდობზე ტერასებად შეფენილ უბანს გადაჰყურებდა. ეკლესიის ეზოს ქვემოთფერდობი წითელკრამიტიანი, აივნიანი სახლებით იყო დაკბილული. ზემოთ კი ძველისძველი ციხესიმაგრის ქონგურები მოჩანდა.
მამა პეტრე ეკლესიის მახლობლადცხოვრობდა. იქ დაიბადა და გაიზარდა. სასულიერო სემინარიაშიც იქვე სწავლობდა. ეკლესიიდან ხუთასიოდე მეტრის მოშორებით ფერდობის ქუჩა-კიბეს ჩაათავებდი და მთავარ მაგისტრალზე მოხვდებოდი - სემინარიაც იქვე იყო. მამა პეტრეს მთელი ცხოვრება ამ ერთ კვადრატულ კილომეტრზე მიედინებოდა მშვიდად და აუმღვრევლად. ადამიანები უყვარდა, ღმერთიც უყვარდა. ღმერთსაც უყვარდა მამა პეტრე, ყოველ შემთხვევაში, მამა პეტრე ასე თვლიდა და ამის დასტურად და ღვთის საჩუქრად თავისი მწვანე თუთიყუში ჩიკო მიაჩნდა, რომელმაც ”მამაო ჩვენოც” ბოლომდე იცოდა და მრავალი ფსალმუნიც. მამა პეტრეს სჯეროდა, რომ როცა ჩიკო ლოცვებს წარმოთქვამდა, უფრო მეტი ხდებოდა, ვიდრე ჩიტი, და რაღაცნაირად ამ ლოცვების აზრიც ესმოდა, უფრო სწორად,ალბათ უფრო გრძნობდა, ვიდრე ესმოდა. იქნებ სულიც კი ჰქონდა. ან იქნებ არც ჰქონდა, მაგრამ მამა პეტრეს უნდოდა, რომ ჩიკოს სული ჰქონოდა.
როცა სახლში მარტო რჩებოდნენ, მამა პეტრე აივანზე სარწეველა სავარძელში მოკალათდებოდა ხოლმე და ჩიკოს ელაპარაკებოდა. ამასსხვების თანდასწრებით არასოდეს აკეთებდა - მხოლოდ მაშინ, როცა პირისპირ რჩებოდნენ.
ერთ დღესაც მამა პეტრემ რამდენიმე ჭიქა ღვინო მოწრუპა, მოგონებები მოეძალა და ჩიკოს უამბო, როგორ გაიგო პირველად ღმერთის არსებობის შესახებ.
აი, ჩიკო, ხო ხედავ, ჩვენი აივნიდან რა ლამაზი ხედები იშლება, მაგრამ ამაზე უფრო მნიშვნელოვანი და ლამაზიის არის,რაც არ ჩანს. უფრო სწორად, რაც ყველასათვის არ ჩანს. ის ამბები, რომლებიც აქ ხდებოდა.
შენ მხოლოდ თუთიყუში ხარ და იქნებ არც გჯერა, მაგრამ ჩვენი ეზო დროის წიგნია, ერთმანეთზე დაპრესილი წლების, დღეების და წუთების ფურცლებით. ყოველ გვერდზე იმ ადამიანების ანაბეჭდებით, რომლებმაც ჩაიარეს.
და გაქრნენ...

პირველი გვერდების ყველაზე მნიშვნელოვანი ანაბეჭდი ბაბუშკაანაა. მე მისთვის ვიყავი "დესიატ კილო ზოლოტო". ის კი ჩემთვის იყო ჩემს ნამდვილ ბებიებზე უფრო ნამდვილი ბებია. ბაბუშკა ანას ყველაზე მეტად მე ვუყვარდი -ალბათ იმიტომ, რომ ყველაზე პატარა ვიყავი და მისი აზრით, ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ზრუნვა.
ბაბუშკა ანა ისეთი ქალი იყო, პირდაპირ მოხუცებად რომ იბადებიან, დაღარული სახით, კეთილი თვალებით და სხვებზე ზრუნვის სურვილით.

ეჰ, ჩიკო, ბაბუშკა ანა ჩემი ცხოვრების პირველი დიდი სინათლე იყო.

და პირველი ადამიანი, რომელიც მომიკვდა.

ეს რომ მოხდა, მაშინ კითხვა ახალი ნასწავლი მქონდა და ისე მძაფრად ვგრძნობდი პერსონაჟების არსებობას, როგორც ახლა შენს არსებობას ვგრძნობ. იმ დღეს ”პინოქიოს” ვკითხულობდი, მეზობელ ეზოში ხმაურისათვის ყურადღება არ მიმიქცევია. მერე მოვიდა ვიღაცა და მითხრა: ”ბაბუშკა მოკვდა, დაანებე კითხვას თავი”. მე ვერ მივხვდი, რატომ უნდა დამენებებინა თავი კითხვისთვის, როცა”პინოქიო” ჯერ კიდევ ვეშაპის მუცელში იყო იონასავით და შველა სჭირდებოდა.
და ბაბუშკა რა?...

ვერც მერე მივხვდი. ვიჯექი კუბოსთან და ჩვეულებრივად ვთამაშობდი. თითქოს არაფერი არ შეცვლილა. ძველებურად ვთამაშობდი ჩემთვის. ბაბუშკაც აქვე იყო, მძინარე თუ რაღაც ამგვარი... ოღონდ როცა მოსამძიმრეები მოდიოდნ და მოთქმას იწყებდნენ უცხო და გულისმომწურავი ინტონაციებით, მაშინ ცივად მეხორკლებოდა კანზე ჯერ კიდევ უცნობი, ინსტინქტური ცოდნა.

ბოლომდე მაინც ვერმივხვდი, რა მოხდა. ერთი ის იყო, რომ ბოლო დღეს, როცა გავიგე, ბაბუშკა ანა უნდა წაეყვანათ და მიწაში დაეფლათ, ვიხვეწებოდი, აქ დატოვეთ, თორემ რომ მომენატრება, როგორ ვნახო-მეთქი.

ჰოდა, ჩიკო, მითხრეს, რომ ბაბუშკას ვეღარასოდეს ვნახავდი.

და მაშინ ვიტირე.

მომდევნო დღეებში მიხსნიდნენ, რომ ანა ცაში წავიდა. იმ შავწვერა კაცთან და ბავშვიან ქალთან, რომელების ფოტოებიც ბაბუშკას საწოლის თავთან ედო კომოდზე. კიდევ იმ თეთრწვერა ბაბუასთან, კედელზე რომ ეკიდა და სკამის ნაცვლად ღრუბლებზე იჯდა. მაშინ მითხრეს, ის თეთრწვერა კაცი ბაბუშკას ქმარი კი არაა, მაგას ღმერთი ქვია, ბაბუშკასავით კეთილია და ანა მასთან კარგად იქნებაო . არც ისშავწვერა კაცი და ქალი არიან უკრაინაში დარჩენილი ნათესავები -ეს ახალგაზრდა კაციც ღმერთია და ქალი კიდე იმისი დედააო. .

ისიც ამიხსნეს, ჩიკო, რომ ყველაფერი, რასაც ირგვლივ ვხედავთ, ღმერთმა შექმნა. და მერე, ყველაფერი როცა მთავრდება, ისევ ღმერთთან მივდივართ და ღმერთთან ძალიან კარგია, ღმერთი ყველაზე კეთილია. მაშინ მივხვდი, რომ ბაბუშკა ანა ძალიან ჰგავდა ღმერთს, იმიტომ, რომ ისიც ძალიან კეთილი იყო და ყველაზე უკეთესად მასთან ვგრძნობდი თავს.

მაგრამ ბაბუშკა ანა ღმერთივით ყოვლისშემძლე არ ყოფილა. მას მხოლოდ ტანსაცმლის შეკერვა შეეძლო და ლობიოს სუპის გაკეთება, რომელშიც სტაფილოს ყვითელი რგოლები ტივტივებდა პატარა მხიარული მზეებივით. ყოვლისშემძლე მართლა არ იყო, თორემ არ წავიდოდა ცაში იმათთან, ვინც აქამდე ჩუმად არსებობდნენ საძინებლის კედლებზე. ბაბუშკა ანა ღმერთივით ყოვლისშემძლე არყოფილა, ჩიკო. არ შეეძლო, რომ არ წასულიყო. არ შეეძლო, მარტო არ დავეტოვებინე.

ბაბუშკა ანა წავიდა და დამიტოვა ცოდნა ღმერთისა და სიკვდილის შესახებ. მაშინ ბაბუშკა 78 წლის იყო, მე - მხოლოდ 7-ის.

მაშინ გადავწყვიტე, ჩიკო, რომ ღმერთთან მისასვლელი გზები მომეძებნა. ახლა სასაცილო ჩანს ეს გადაწყვეტილება, მაგრამ შენ ხო ჭკვიანი ჩიტი ხარ, ბევრ ზრდასრულზე უკეთ შეგიძლია გაიგო 7 წლის ბავშვის გადაწყვეტილების სიმძიმე.
ეგ ძნელი და გრძელი გზა აღმოჩნდა - უფრო გრძელი და ძნელი, ვიდრე ის გზა იქნებოდა, ახალგაზრდობის ოცნება რომ ამესრულებინა და ნიუ-იორკში წავსულიყავი ბედის და საკუთარი თავის საძიებლად - იმ ქალაქში, სადაც ყველა-ფერია და როგორც მაშინ ვფიქრობდი, ფილტვებიც ყველაზე თავისუფლად სუნთქავს.
მოდი, ახლა გალიაში შეგსვამ. კი, კატებიც ღმერთმა შექმნა, მაგრამ, ხო იცი, ისეთებად არ შეუქმნია, რომ მარხვის წესებს მაინცდამაინც მკაცრად იცავდნენ. ეს კარი კარგად არ იკეტება, მაგრამ არაუშავს, კატებს ჯერ ფრენა მაინც არ უსწავლიათ.
***
მეჰრები შიმშილმა გამოაღვიძა. ტურისტებისთვის მოწყობილ გადასახედ ბაქანზე, მოაჯირთან მიდგმულ ძელსკამზე იწვა. უკვე აღარ ახსოვდა, როდის ჭამა ბოლოს. კუჭში მოფუთფუთე შიმშილის ტერმიტები უკვე მოზრდილ თაგვებად ქცეულიყვნენ და მუცელს შიგნიდან უღრღნიდნენ. სულ ცოტაც უნდა გაეძლო, ძალა და ნათელი გონება უნდა შეენარჩუნებინა. მალე დაიძვრებოდნენ ამ ქალაქიდან. იმედი ჰქონდა, რომ თურქეთში რომელიმე მეჩეთს შეეკედლებოდა და მცირეოდენ სამუშაოს მაინც მისცემდნენ მართლმორწმუნე ძმები. ალაჰი მოწყალეა, არაფერი ხდება მისი ნების გარეშე. მეჰრებიც გადაიტანს ყველაფერს და ოცნებების ახდენის გზასდაადგება.
უცებ გაოცებისგან შეკრთა. მის თავთან, მოაჯირზე, მოზრდილი მწვანე ჩიტი ჩამოჯდა - ღვთის ნიშანი! იმ თუთიყუშის ასლი, რომლის გამოც ბავშვობაში მეჰრებმა თავისი გამორჩეულობა ირწმუნა. გაახსენდა, როგორი ამაყი იყო, როცა სამი ოაზისის ქვეყანაში მხოლოდ მას ჰყავდა ღვთის ჩიტი - მწვანე ჩიტი, რომელმაც ზეპირად იცოდა ყველა ლოცვა, რომელითაც მუეძინი მინარეთიდან ღმერთს მიმართავდა. ამის გამო მეჰრებს ყველა ისე უყურებდა, როგორც ალაჰის რჩეულს, ვისი სახელიც, დრო მოვიდოდა და, შორს გასცდებოდა სამი ოაზისის ქვეყანას.
და აი, კიდევ ერთხელ იგრძნო ალაჰის ყურადღება. წინ თუთიყუში ეჯდა - მისი ბავშვობის ღვთის ჩიტის ასლი, რომელმაც გაახსენა: ღმერთი ყოველთვის მის გვერდით იყო! ნელ-ნელა გაიწოდა მარჯვენა ხელი ჩიტისკენ და მკვეთრი მოძრაობით მუჭში მოიქცია. მუცელში გაშმაგებით დაშლიგინებდნენ მშიერი ტერმიტები. ესთუთიყუში ალაჰმა მოუვლინა გადასარჩენად. მისი ღვთის ჩიტის მსგავსი იყო, ოღონდ, ღვთის ჩიტისგან განსხვავებით, უაზროდ ჭყიოდა. სანამ თუთიყუშის კისრის მალები მეჰრების კბილებში გაიტკაცუნებდა, ბოლო, რაც ჩიტის ჭყივილიდან გაიგონა, იყო:
-თქვი, ჩიკო: ამინ!



  • კომენტარის დატოვება შეუძლიათ მხოლოდ დარეგისტრირებულ მომხმარებლებს!
    
  • 0
  •